مهندسی ارزش در تمام مراحل یک پروژه قابل اجرا است، اما بیشترین سود حاصل از آن در مراحل ابتدایی برنامه ریزی و طراحی پروژه (Conceptual & Basic Design) صورت میگیرد كه انعطافپذیری كارفرما و طراح بیشتر، اعمال تغییرات ساده تر، و تأثیر تغییرات بر زمانبندی پروژه كمتر است و هزینه كمتری را نیز به پروژه تحمیل می كند.
منحنی پذیرش (Acceptance Line): منحنی پایینی که در ابتدا ملایم است و در اواخر پروژه به شدت سقوط میکند. این منحنی نشاندهنده میزان راحتی، انعطافپذیری و تمایل به پذیرش تغییرات طراحی در پروژه است.
منحنی مقاومت (Resistance Line): منحنی بالایی که هرچه زمان میگذرد صعودیتر میشود. این منحنی نشاندهنده مقاومت سیستم، هزینه اعمال تغییرات در نقشهها و قراردادها، و دشواری فیزیکی تغییرکارهای ساختهشده است.
محدوده سود خالص (Net Gain – بخش سبز رنگ): فازی که در آن پتانسیل صرفهجویی ناشی از تغییرات، بسیار بیشتر از هزینه اعمال آن تغییر است.
محدوده ضرر خالص (Net Loss – بخش قرمز رنگ): فازی که در آن هزینه اعمال تغییرات (باطل کردن نقشهها، جریمه فسخ قراردادها، دوبارهکاریهای کارگاهی) از میزان صرفهجویی حاصل از آن تغییر فراتر میرود.
نکات اجرایی مهم مهندسی ارزش
- مهندسی ارزش باید در فاز طراحی پایه انجام شود تا بیشترین صرفهجویی حاصل شود
- VE باید با حضور تیم چندرشتهای انجام شود (فنی، مالی، اجرایی)
- گزارشهای مهندسی ارزش باید پیش از عقد قرارداد اصلی تهیه شوند
- پیادهسازی VE باید قبل از تدارکات و خریدهای اصلی باشد
- گزارشهای تغییرات باید با نگاه VE تهیه و بررسی شوند
- چندین مقطع زمانی باید VE انجام شود (مثلاً طراحی پایه، تفصیلی)
- زمانبندی VE باید منطبق با زمان پروژه باشد تا فرصت اجرا باشد
- تحلیل LCC بخشی از گزارش VE است (نشاندهنده هزینههای بلندمدت)
